Before sunset to kolejna część kultowego filmu Before sunrise. Dwoje bohaterów, którzy poznali się kilka lat temu i spędzili noc rozmawiając ze sobą, spotykają się ponownie, tym razem w Paryżu. Jesse był w trakcie promocji swojej książki, w której opisał historię z przed dziewięciu lat. Po spotkaniu zaprasza Celine na kawę… I znów rozpoznajemy podobny charakter filmu. Bohaterowie wyruszają na spacer i zaczynają rozmawiać. Dowiadujemy się jak wygląda ich życie teraz, co robili przez ostatnie lata oraz co właśnie czują.

To dzięki otwartemu zakończeniu w poprzedniej części filmu, mogliśmy być obdarowani…

Czy jest możliwe, żeby cała akcja filmu opierała się na rozmowie? Czy możliwy jest udany film dwojga aktorów? Ależ oczywiście. Przykładem takiej produkcji jest właśnie Before Sunrise.
Poznajemy Amerykanina - Jesse i Francuzkę – Celine. Jadą razem pociągiem. Powoli, ukradkiem spoglądają w swoją stronę. W pewnym momencie mężczyzna proponuje dziewczynie, żeby razem wysiedli w Wiedniu. Rozmowa była tak interesująca, że ta przez chwilę się waha, ale przecież „lepiej żałować, że się coś zrobiło, niż że się tego nie zrobiło”. Wysiadają zatem i postanawiają poświęcić noc na poznanie siebie. Poświęcić to właściwie…

Z całą pewnością jeden z najlepszych filmów ostatnich lat, gdzie zostały dopieszczone wszystkie detale: reżyseria, scenariusz (Charlie Kaufman nagrodzony wielokrotnie na najważniejszych festiwalach kulturalnych), doskonała obsada aktorów świadomych swych ról (między innymi Kate Winslet nominacja do Oskara) i rewelacyjna muzyka (całością zajął się Jon Brion i to w takim stopniu, że przez wielu krytyków jak i fanów ESOTSM OST, tuż po Deszczowej Piosence oraz The Grease okrzyknięto najlepszym soundtrackiem w historii kina.) Czy po takim wstępie nie warto sięgnąć po to dzieło ? Dzieło przesycone do kszty prawdziwością, miłością, zagubieniem i bólem .

Truman Burbank, bankowiec z wykształcenia a agent ubezpieczeniowy z zawodu jest do szpiku kości przesiąknięty „normalnością”. Prowadzi na pozór nudne życie every-mana, który pracuję, wraca do domu, je kolację, kładzie się spać. Codziennie spotyka splot tych samych sytuacji, nie przyglądając się nim uważając, że nowy dzień przyniesie wiele przygód…

Ktoś powie banał ? Otóż nie. Każdemu jego ruchowi przyglądają się setki milionów telewidzów w 266 krajach, którzy Trumana odnajdują w sobie. Wzruszają się, uważając siebie za czułych i prawdziwych nie dopuszczając myśli, że wytworzyli człowieka, który to co najpiękniejsze w człowieku czyli emocje ma wykreowane przez reżyserów na ich potrzeby.

Oko (The Eye - 2008) jest remakiem japońskiego filmu “The Eye” z 2002 roku, reżyserowanego przez braci Pang. Było to dość trudne wyzwanie, ponieważ zaskoczyć widza w gatunku horrorów jest trudno, a zwłaszcza remakiem, lecz wychodzi na to, że film się udał. Mottem można nazwać obalenie mitu: “zobaczyć, znaczy uwierzyć”, co od samego początku, główna bohaterka Nam uświadamia.