Truman Burbank, bankowiec z wykształcenia a agent ubezpieczeniowy z zawodu jest do szpiku kości przesiąknięty „normalnością”. Prowadzi na pozór nudne życie every-mana, który pracuję, wraca do domu, je kolację, kładzie się spać. Codziennie spotyka splot tych samych sytuacji, nie przyglądając się nim uważając, że nowy dzień przyniesie wiele przygód…

Ktoś powie banał ? Otóż nie. Każdemu jego ruchowi przyglądają się setki milionów telewidzów w 266 krajach, którzy Trumana odnajdują w sobie. Wzruszają się, uważając siebie za czułych i prawdziwych nie dopuszczając myśli, że wytworzyli człowieka, który to co najpiękniejsze w człowieku czyli emocje ma wykreowane przez reżyserów na ich potrzeby.

Pierwsze co zrobiłam, to spojrzałam na średnią tego filmu na filmwebie. Niestety aż poraziło. 2,67/10. Świetnie, myślę. To będzie idealny film, żeby się jeszcze bardziej ogłupić. Po czym zaczęłam czytać komentarze do niego. I co się okazało? Że ludzie dawali mu ocenę 1 za sam fakt grania w nim Paris Hilton, nie oglądawszy filmu. Ekstra. Nie ma to jak oceniać książkę po okładce. Stwierdziłam zatem – obejrzę, nie mam nic do stracenia, a w obecnej chwili i tak nie jestem w stanie oglądać niczego bardziej ambitnego.
I co się okazało? Że…

                 Oglądając zapowiedzi tego filmu spodziewać się można, że będzie to typowo babski film o kobietach dla kobiet. Jednak coś mi tutaj nie pasuje. Obejrzałam ten film zanim zobaczyłam zapowiedź w TV i wcześniej nie wpadłabym na to by określić go w ten sposób.
Co więcej, nie była to dla mnie typowa komedia, a dramat z zabawnymi elementami, czasem wręcz perwersyjnymi, jednak nie odjęło to pozytywów tej produkcji.
Film opowiada historię związku dwojga ludzi. Amerykanina - Jacka i francuski – Marion. Wracając z Wenecji postanawiają ‘zahaczyć’ o dom rodzinny dziewczyny, gdzie wcześniej pozostawili…

Przewzruszająca historia dwojga ludzi w późnej jesieni życia.
To pozycja, której nie można przeoczyć, między innymi z powodu rewelacyjnej gry aktorskiej Morgana Freemana i Jacka Nicholsona. Idealny duet, małorealna fabuła i mnóstwo emocji. Tak można by opisać ten film jednym zdaniem.
Poznajemy dwóch mężczyzn. Jeden jest bardzo bogaty, ma ogromną ilość pieniędzy, a przy okazji jest snobem (Edward Cole), a drugi to ciepły, rodzinny człowiek, który zamiast patrzeć na siebie, dbał o bliskich (Carter Chambers). Poznają się w szpitalu, który de facto zaprojektował Edward. Na początku nie odzywając się do siebie, a…

Niewiele jest pewnie na świecie rzeczy, (o ile są w ogóle takie?) które wyszły ze współpracy duńsko-niemieckiej tak dobrze jak „Jabłka Adama”. Kto by pomyślał, że w ciągu 90 minut można przedstawić historię, która wzbudzi u widza tyle skrajnych odczuć, że trudno je policzyć po obejrzeniu tego obrazu. A warto to zrobić niejeden raz. Sam dość oryginalny pomysł zestawienia głównych bohaterów filmu potwierdza jego absurdalny, w dobrym tego słowa znaczeniu charakter: neonazista Adama (kapitalnie pasujący do tej roli Ulrich Thomsen), który przybywa w ramach resocjalizacji do kościoła, którego społeczność tworzą…